aloevera uyelik
Cumartesi , 23 Eylül 2017
Hosting



Son Haberler
web hosting

Özlem Ünal-Bayram Şekerleri

Dünyaya, hayatımıza, ailemize hoşgeldiniz bebeklerim. İyi ki geldiniz! Varlığınız hayatıma ne anlamlar kattı bilemezsiniz. Daha önce renkli zannettiğim hayatımın, aslında ne kadar siyah-beyaz olduğunu, dünyaya gelir gelmez etrafa yaymaya başladığınız ışıltılı renklerden sonra farkedebildim ancak. Hissettiklerimi kelimelerle anlatmam mümkün değil, boğazım düğümleniyor, gözlerim doluyor sizi, doğduğunuz günü düşündükçe:

Benim için sürpriz değildi aslında. Annelik içgüdüsü mü bilmem ama ilk doktor kontrolünden sonra kalp atışını dinlemeye gideceğimiz güne kadar hep ikizlerim olacak dedim ben. Kimse inanmadı bana. Taa ki o harika gün gelene kadar. Doktorum “sürprize bakar mısın!” dediğinde ne duyacağımı çok iyi biliyordum. Eşim iki ayrı kalp atışını gözleriyle görmese hala inanmayacaktı ama doktorumla benim anlaşıp şaka yapmadığımızı anlayınca sevinçten deliye döndü. Ona göre körün istediği bir gözdü, Allah ise ona iki göz vermişti.

Heyecanlı, güzel ancak sabırsız bir bekleyişten ve atlattığımız erken doğum riskinden sonra 02 Aralık 2002’de sabah 7’de hastanedeydik. Günlerden Pazartesi idi ve Kadir gecesinin sabahı. 1997’de cennete uğurladığım babamın da Kadir gecesi doğduğunu düşünüyor, buruk bir mutluluk yaşıyordum.

Ameliyathane çok soğuktu. “Klimayı kapatalım, bebekler üşümesin dediler.” Rüya görüyor gibiydim, o beklediğim anın geldiğine inanamıyordum hala. Anestezi yapılıp da doktorum “Özlem’cim başlıyoruz” dediğinde çok heyecanlandım. Bir anda başım dönmeye başladı, sonrası yok…

Uzaktan “Özlem hanım, uyanın” seslerini duyup gözümü açmaya çalıştığımda herşey olup bitmişti. Sol yanımda duran ameliyat görevlisi “evde yandınız vallahi, sizinkiler burayı birbirine kattı ağlamaktan, Allah size kolaylık versin” diyince içime bir huzur doldu. Demek ki herşey yolundaydı. “Sağlıklılar mı?” diye sordum. “Çok iyiler” dedi. Doktorum da gelip “Özlem’cim bebekler harika, çok sağlıklar, kiloları da iyi” dedi. Ona yarı baygın teşekkür ederken, içimden bir sürü minnet kelimeleri geçti bebeklerimi sağsalim dünyaya getirmeme yardım ettiği için.

Ameliyathaneden asansörle çıkarken bebek katında durduk. Annemle Murat’ın sesini ve  asansöre bindiklerini duydum. Annem gözü yaşlı bana sarılıp öperken Murat da “Özlem harika bebekler, çok tatlılar bir görsen” diyordu. İşte o an koptum. O an gerçek olduğuna inanıp ağlamaya başladım. Onlar da ağladılar benimle. Annem benim! Benim bebeklerim oldu ama ben hala onun bebeğiydim, yüzümü okşuyor öpüyordu.

Odada bebeklerimi beklerken birisi “getiriyorlar!” dedi. İşte bebeklerimle tanışacağım an gelmişti. Hemşire, iki bebek yatağını iterek odaya girdi. İçlerinde, birine mavi, birine pembe giydirilmiş minicik bebekler vardı. Kız tam hayal ettiğim gibi esmer, karagözlü bir bebekti. Oğlanı babasına benzer diye hayal etmiştim ama kimseye benzemiyordu bu oğlan. Murat’a “Bu karışmış olmasın, emin misin bu sarı oğlanı benim doğurduğuma” diye takıldım. “Başka doğum yoktu zaten, doğumhaneden çıktıklarından beri peşlerindeyim, karışmış olamaz” dedi o da gülerek. Hemşire “şimdi emzireceksiniz” diyip sarı oğlanı göğsüme tutturdu. Sonra da karagözlümü. Kilolarını duyunca sevinmiştim ama ne kadar küçük olduklarına şaşıyordum şimdi. Elimin altında kaybolmuşlardı. “Çok küçüksünüz” diye fısıldıyor, avuç içim büyüklüğündeki mis kokulu başlarını öpüyordum. Demek hayatımın değiştiği anın sonrası buymuş diye düşündüm. İşte onca aylık beklemenin mutlu sonu ve yeni hayatımızın ilk günü.

Özlem Ünal

Hosting

Hakkında Ana Peri

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*