aloevera uyelik
Cumartesi , 23 Eylül 2017
Hosting



Son Haberler
web hosting

Merve Balmumcu: Minik Kuzucuklarım

Ben 2 Nisan 2005′ de evlendim.Yaşım çok küçük olmamakla beraber anne olma fikri çok da yakın gelmiyordu bana. Fakat eşim hemen bir bebeğimiz olmasını o kadar çok istiyordu ve ben de O’nu o kadar çok seviyordum ki hiç direnmedim. Ve evlendiğimizin 15.günü hamile kaldım. İnanılır gibi değildi çünkü etrafimda çocuk yapmak için o kadar uzun süreler uğraşanlar vardı ki benim bu kadar çabuk hamile kalabileceğim aklımın ucundan bile geçmemişti.

İlk olarak eczaneden aldığım gebelik testi verdi bana müjdeyi. O an yaşadığım şaşkınlığı ve mutluluğu anlatamam. İnsanın hormanları anında değişiveriyor. Hemen bir anaçlık çöküyor üstünüze.O günü takip eden bir iki gün içinde kan testi yaptırtarak teyit ettim küçük mısır tanemi. Ve bir kaç hafta sonra da 7. haftamda güvenilir bir doktor bularak kontrolüne girmek üzere muayenehanesine gittik eşimle beraber. Ultrasonla bakacağım dediğinde o kadar heyecanlandım ki ilk sorduğum “görebilecek miyim?” oldu. Doktorum daha küçük olduğu için bebek gibi görünmeyeceğini ama kalp atışlarını rahatlıkla duyabileceğimi söyledi. Bu arada doktora gitmeden önce eşim devamlı “ah bir ikizlerimiz olsa” deyip duruyordu,çünkü onun ailesinde ikiz vardı. Doktorumuza sorduğumuzda ise ikizin anneden geçtiğini, bende yoksa olmasının düşük ihtimal olacağını söylemişti. Bu sebeple hiç Böyle bir beklentim yoktu ultrasona girerken. Doktorum incelemeye başladı,kalp atışlarını duyuyordum. Ben sürekli gevezelik ederken canım doktorum Kemal Aygün beni susturdu.Ben heyecanla bir problem mi var? diye ısrar ederken “ikiz bunlar” dedi. “Biri gözükmüyor ama kalp atışlarını duyuyorum” diye ekledi. İnanamadım, o kadar sevinmiştim ki.Eşim ilk muayene olduğu için dışarda bekliyordu.Tek düşündüğüm çıkıp Ona bunu söylemekti. Haberi verdiğimde o da çok şaşırdı ve mutlu oldu. Ama ne kötü bir tesadüf ki biz bunu öğrendiğimiz gün eşimin annesine de kanser teşhisi konuldu.Ve biz bu güzel haberin tadını neredeyse doğum olana kadar çıkaramadık.

Hamileliğim çok zor geçti. 14.haftada bebeğin bir tanesi doğum kanalına indi. Doktorum 4 hafta yatak istirahati verdi. Ben 1 hafta bile doğru düzgün yatamadım insanların duyarsızlıklarından dolayı. Allahıma şükür yine de birşey olmadı yavrularıma. Çünkü tek yumurta ikizleri olduklari için birinde olacak problem diğerini de etkileyecekti. O kadar korktum ki o dönemlerde hala hatırladıkça içim kalkar. 40 kilo aldım hamileliğim boyunca. Son haftalarda kendi kendime yürüyemez oldum ama değerdi.Hele ki içimde taklalar atmıyorlar mıydı, Allah’ım sen nelere kadirsin diyordum sürekli.Doğuma 10 gün kaladan itibaren 3 kez yalancı sancıyla bavulumu kapıp hastaneye koşuşumu ve elim boş döndüm diye üzülmemi de asla unutamam. Herkes “Bırak ıçinde kalsınlar,doğduklarında tekrar sokmak isteyeceksin” deseler de ben biran önce kavuşmak istiyordum miniklerime.

Ve nihayet 36.haftada 22 Aralık 2005 de aldım kucağıma canım oğluşlarımı.Çok şükür her ikisi de 2,5 kilo doğdular ve hiç destek ünitesine bağlanmadan sağlıkla evimize çıktık.Simdi 20 aylıklar. Onlar benim hayatımın ışıkları. Ben önceki hayatımda ne yapıyormuşum,nasıl yaşıyormuşum unuttum. Onların olmadıkları bir dünya asla düşünemiyorum.

KÜÇÜK PRENSLERİM SİZİ ÇOK SEVİYORUM…

MERVE BALMUMCU

 

Hosting

Hakkında Ana Peri

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*