Cuma , 15 Aralık 2017
Hosting



web hosting

Banu Demir-Miniş ve Pandişin Doğum Hikayesi

MİNİŞ & PANDİŞ (BUĞRA HAN VE BİLGE KAĞAN)

Herşey 25 Haziran 2007’de başlamıştı; o gün reglimin 2. günüydü. İzmir’den yeni dönmüş, işe gelmiş akşama hastaneye gidecektim. Doktoruma gittim ve “herşey normal, yarın tüp bebek hazırlıklarına başlayabilirsin” dedi ve beni Prof. Dr. Yücel Karaman’a yönlendirdi.

Ertesi gün öğle tatilinde babanızla birlikte gittik. Babanızdan bazı tahliller aldılar, benden de ve ilaçlara başladılar. O an biraz garip bir ruh haline bürünüp ağladım; daha sonra hemşire hanım ne yapmam gerektiğini anlattı ve devam ettim. Ta ki yumurtalar alınana kadar. O gün saat 21:15’te gittik. O kadar dakiktik ki saate bakıyorduk. Bir yandan tutsun diye yumurta çatlatma iğnemi de oldum. Ertesi gün hastaneye gittim; gayet güzeldi herşey. Ameliyat odasına aldılar hazırlıklara başladılar; anestezist ilaç verdi. Uyandığımda acayip bir ağrım vardı; kötü hissediyordum kendimi. Yan tarafımda yatan kadın gayet iyiydi. Benle birlikte aynı şeyin yapılmasına rağmen babanız “baksana onlar neredeyse piknik yapacak” diyordu. Biraz daha kaldıktan sonra evimize döndük.

Hastaneden çıkarken eğer sağlıklı ise yumurtalarınız size haber vereceğiz dediler. Ertesi gün Cumartesi idi ve saat 10:30’da aradılar “yumurtalarınız gayet sağlıklı Pazartesi günü transfer için bekliyoruz” dediler. Gelmeden 2-3 lt. su içmem gerekiyormuş. Sabah erkenden hastaneye gittik; su içmeye erken başladığımdan sürekli tuvaletim geliyordu ve dayanamadım. Hemşireye sorduk “wc’ye gitsin daha sonra su içsin tekrar” dedi ve ameliyat elbiselerini giydim. Ameliyathaneye kadar babanız yanımdaydı; o da tahlile gitti. Dua ediyordum. Bir başka bayan daha vardı; yanımda geldiler. İlk onu aldılar 20 dakika sürmeden çıktı ve bana “korkma herşey gayet normal ağrı yok” dedi. Ardından beni aldılar gerçekten de korkulacak birşey yoktu.

3 embriyo transfer edildi. 2 saat hiç kalkmadan yatmam gerekliymiş ama yatamıyorum. Neden ? Çünkü tuvaletim vardı. Babanız sürgü sürdü ama ona da yapamadım yatak sırılsıklam 🙂 Neyse zaman geçti eve gitme zamanı geldi. Hemşire geldi, 1 torba ilaç-iğne onları anlattı ve evimize gitmek için kalktım. Taksinin arkasına yattım ve 1 hafta kalkmadan yattım. Çok sıkıntılı geçti o dönem; kalkma-yat, wc’ye git gel o kadar. Kâh ağladım kâh güldüm, ama yanımda destek olan babanız vardı. Çok iyi baktı bana.

Günler geçtikçe sabırsızlanıyordum. Acaba test yapsam sonuç ne çıkar diyordum ve yaptım, negatif çıktı çok üzüldüm. İş çıkışı servisten babanız beni almaya geldi “ne oldu neden üzgünsün” dedi anlattım ve kızdı “hevesimizi kursağımızda bıraktın neden yaptın” falan dedi. Sonra “bekle belki yanlıştır” dedi günlerden perşembeydi. Cumartesi günü doktora gidip kan verip ordaki sonuca bakılacaktı. Babanız bıraktı beni, kanımı verdim. Saat 9 du ve 11 de çıkar dediler. Tabii vakit geçmiyordu. Oradan Güllüoğlu’na gittim börek yedim. Sonuç negatif çıkarsa üzülürüm yiyemem diye 🙂 Neyse tekrar geldim hastalar vardı. Oturdum konuşuyordum. Baktım sekreter kız bana baktı fıs fıs konuştu. Dedim “herhalde geldi ve negatif sonuç”. Birazdan “Banu Hanım” diye seslendiler. “Yücel Bey sizi çağırıyor” dediler. Gittim elim ayağım titriyordu. Yücel Bey “tebrik ederim sizi hamilesiniz, hem de çoğul gebelik” dedi, o an dünyalar benim oldu ve hayatımda ilk kez sevinçten ağladım. Doktora sarılıp hemen babanızı aradım. O da “şaka değil di mi” diyordu sevinçten, “hayır” dedim. Ardından anneanneniz babaanneniz arkadaşlar arandı ve ağlayarak söyledim. Çok mutluydum. Oradan babaannenize gittim. Biraz oturup eve geldim. Pazartesi günü Dr. Osman Amca’nıza gidecektik.  Babanız eve geldi bir çiçekle ama suratı inanmıyor gibiydi. Daha sonra sevindi inandıkça. Pazartesi Osman Amca’nıza gittik. “Çoğul değil tek gebelik ama tek yumurta da olabilirler bu da milyonda bir tüp bebekte” diyordu “ama” dedi “burada tek yumurta kalmış 2 yumurta düşmüş, haftaya tekrar gelin kalp atışlarına bakalım”.

Gittik ve tren sesi gibi atıyordu annecim kalbiniz. Babanızla birbirinize bakıp güldük. Babanız pür dikkat makineye bakıyordu, doktoru dinliyordu. Ben hep şaşkındım. 1 ay sonra çağırdı bizi. 2 haftaya kalmaz ben bir Cumartesi günü fenalaştım. Sürekli istifra, su bile içemiyordum. Ayağa kalkacak halim yoktu. Babanız işteydi, eve geldi ve hemen hastaneye gittik. Korkuyla, acaba birşey mi oldu diye ?

Doktor “göremiyorum Allah Allah” diyordu, babanızın suratı simsiyah oldu. Bana da belli etmemeye çalışıyordu. Sonra doktor “biliyor musunuz” dedi “bunlar ikiz”. Biz şaşırdık, çünkü ihtimal vermiyorduk artık. “Hem de tek yumurta” dedi. Kıpırdıyordunuz ultrasonda annecim. Sevinerek eve geldik ve her ay rutin kontrollere gittik. Hep hamd olsun iyi çıktı. Bir keresinde korktuk, bazı bebeklerde beyinde leke olur, birinizde de vardı. 1 aya kadar geçmezse eğer amniosentez yapıcaz dedi. Korktuk epey bir dualar ettik, üzüldük, ama bir dahaki ay yok olmuştu. Sevindik; doktor amcanız ultrason fotolarınızı verdi. Çok şirindiniz artık hareketleriniz başlamıştı babanız seviyordu sizi, karnıma bakıyorduk. Deniz dalgası gibi yapıyordunuz.

Artık işe gelmem zorlaşmıştı, ama sizinle fazla vakit geçirmek için de çalışmam gerekiyordu. Neyse 15 Şubat sondu ve dayandım o güne kadar. Artık evimizde idik. Evimizi temizlettik, kıyafetlerinizi hazırladım, yıka ütüle beşikleriniz kuruldu. Çantamız hazır, şekerlerinizi yaptırdık. Evet bir tek 10 Mart’ı beklemek kaldı. Anneanneniz ve dedeniz de geldi. Pazartesi onlarla hastaneye gidicektik. Cumartesi ben kuaföre gidecektim, babanız da işten gelince hep birlikte anneannene gidip pazartesi de hastaneye gidecektik.

Günlerden 5 Mart Çarşamba… Herşey normal ama ara ara belimde ağrılar oluyor. Sizi üşütmeyeyim diye Ufo soba aldık. Kovanız ve yıkama tasınızı aldım. Eve geldim; anneanneniz börek yaptı. O kadar yedim ki masayı toplayacak halim kalmadı. Bir yandan çay içiyor; diğer yandan Yaprak Dökümü’nü seyrediyordum. Neyse masayı toplayıp, bulaşıkları yıkadım. Babanız dedenizle maç seyrediyordu. Ben de yattım, sancı vardı belimde devam eden babanızı çağırdım. O da “ara doktoru” dedi.

Aradım Osman Amca’nızı “riske atmaya gerek yok Banu bence hastaneye git geliyorum” dedi. Babanız yanımda “ne oldu” dedi anlattım “yok ya doğucaklar mı şimdi doğucaklar mı” diyor, camı açmış sigara içiyor. Hem de perdeler açık “kalk giyin” diyor şaşkınlıktan.

Hemen babaannenize haber verdi almaya geliyorum sizi dedi anneanneniz uyumuş kalktı oda ama ben heyecandan sürekli titriyodum babanız ben anneanne babaanne dede hep birlikte medipole gittik acil doğuma aldılar Osman Amcanız aramış nst ye bağladılar kontroller yapıldı oda ya aldılar sürekli içeri giriyolar herkesd bişi soruyo o kadar bunaldımki hiçkimseyi gözüm görmüyodu kaçasım geldi nihayet Osman amcanız geldi korkma bişi yok birazdan aşağı alıcam seni dedi hazırlanmaya gidiyorum dedi ameliyat kıyafetini giydim indirdiler beni aşağı babanız hala gözümün önünde asansörün ordan elini sallıyordu evet dedi dr. İşte o an geldi sana bi aslan sütü verelim yani narkoz sonrada gelsin bebeklerimiz zaten beni uyutmasına gerek yok uyuycaktım ve uyandığımda çok ağlamışım minişlerim 6 Mart 2008 01:35 de Buğracım 01:36 da Bilgecim doğmuş baban görmüş sizi annem uyandım sesler duyuyorum küveze alıcaz babanıza diyolar anne görsün bebeklerini diyolar o kadar üzüldümki getirdiler minişlerimi Buğramı bana Bilgemide babamıza verdiler ve aldılar hala gözümün önünde aşkımın yalanışı sorunumuz ciğerlerimizde sıvı birikintisi varmış çok ağladım herkesin bebeği geldi benim beşikler bom boş ertesi sabah bebeklerimi göreyim dedim yoğun bakıma aldılar kıyafet giydim ellerimi yıkattılar buğracımın kafasında huk aleti vardı bilgecim biraz farklı tedavi görüyodu ayağında iğne ağzında hortumlar elimi sürücektim tedavi ediyoruz sadece bakın diyodu annecim sanki kurtar der gibi hortumu itiyodu pandişim buğrama elimi sürdüm irkildi hep ağladım sütümü sağıp götürdüm hep babanızla küvezde izledik sizi bir keresinde bakarken size ağzınızda koca bir meme emiyosunuz bacağını bi kaldırdı sanırım bilgeydi çiş yaptı ne hoşumuza gitti her sabah Enver amcanız geldi durumun ii ye gittiğini söyledi Allahım sana hamd olsun ama henüz çıkış yok dedi 5 gün hastanede kaldım sizinle sürekli bakmaya geldim ama yanınıza sokmadılar camdan sevdim 5. gün siz çıkın anne sütünü hergün getirin dedi işte o an çok üzüldüm bebeklerimsiz eve gidicektim çok ağladım Enver Amcanız siz bekleyin 1 dakka dedi hemşire hnm sizinle konuşacak dedi hemşire hnm annesi 1. nolu bebeği size vercem emziriceksiniz dedi ilk kez ay ne heyecandı üzerime yine yoğun bakım kıyafetleri giyildi ellerim yıkandı buğramı getirdiler sarı tulumla ay ne küçüktü ama canım benim çok tatlıydı neyse uğraş uğraş aldı memeyi ama sinirli çok gelmiyo diye sevdim onu ama bilgemi vermediler ne olur onuda göreyim dedim verdiler üstünü hazırlayıp babanızda gördü annecim sizi ama bilgemi emziremedim neyse ertesi gön tekrar geldik canım bu sefer bilgemi emzirdim oda buğra gibi fazla almadı sinirlendi canlarım onuda sevdim yine sizsiz eve dönüyorum ertesi sabah babanız aradı sütleri bitmiş bebeklerin hastaneden süt istiyolar dedi aradım gelin bebekleri çıkarıcaz bugün sizinle kalıcaklar 1 gün burada sonra çıkacaksınız dediler ay ne kadar sevindim sonunda dedim Allahım sana hamd olsun gittik hastaneye dede anneanne ben babanızda geldi işten izin alıp kıyafetlerinizi verdik ay minişlerim çıkıyor ne güzel odamıza gittik biz getircez dediler getirdiler sizi karnınız aç buğrayı emzirirken bilge kıyameti kopardı hemen hemşire ablalarınız onada ordaki sütlerinizden verdiler oda yedi ve uyudunuz o gün alt aç mama ver bakımlarını öğrenmekle geçti babanız hep seyretti sizi kucağına bile aldı alamam derken ertesi sabah saat 10 da taburcu olduk anneannene gittik size mama da vermeye başladım doymuyodunuz annecim orada yemeğimizi yedik sizi hazırlayıp doğru evimize eve geldik babaanne dede sizi bekliyodu gören ay çok küçük desede bana normal geliyodunuz işte canlarım böyle oldu işte………..İYİKİ VARSINIZ MİNİŞ PANDİŞ.

 

Hosting

About Ana Peri

Check Also

Benim Hikayem

Benim Hikayem Nereden başlamalı? Evlendikten 1,5 yıl sonra bebek sahibi olmaya karar verdik. Karar verdik …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir