Pazar , 17 Aralık 2017
Hosting



web hosting

Aylin Adalan-Boby ve Dungangan’ın Doğumu

Küçüklüğümden beri doğumdan korkan ve asla doğuramam diyen ben evliliğimizin 5. yılında 18 Eylül 2006 tarihinde arkadaşımın aldığı testi yaptığım an yok canım doğrumu olamaz diye kendi kendime konuşmaya başladım şaşkındım.

Emin olmak için de ertesi gün dr gittim ve evet 5 haftalık hamile idim acayip bir duygu bu anlatmam mümkün değil karnımda sadece küçük bir kese vardı ve bu kesenin içinde bir bebek acaba nasıl büyüyecekti. Dr 10 gün sonra kalp atışları için tekrar gözükmeniz gerekiyor dedi. 10 gün sonra dr. gelen tepki aynen şöyle idi “inanmıyorum” bende direk şöyle cevap verdim “yoksa ikizmi” EVET dedi o zaman dedimki hayatta en çok istediğim şeydi bu ve dr. şoka girdi. Tek başıma olduğum için yanımda da çantam olmadığı için kimseyi arayamadım. Sevinç gözyaşlarım dökülmeye başladı yanaklarıma. O gün nasıl bir gündü nasıl bir duygusallık çökmüştü üzerime anlatamam. Anne olacaktım hemde İKİZ annesi inanılmaz bir mucizevi olaydı bu inanılmaz……..

 Belkide hayatımda yaşayacağım en zor ama en keyifli günlerden biri idi.
Öğlen 12.00 gibi işyerinde kasılmalarım başlamış ve ben farkında değildim arkadaşımı aradım
dk tut dedi ama ben yok canım zamanı var dedim bu arada 33 haftaya yeni girmiştim aynı zamanda bugün izine ayrılıyordum son iş günümdü. Ama yürüyüşüm falan değişmişti eşim Fethiye’de olaylardan haberi yok. Arkadaşımla telefon açıp iş çıkışı bir kontrole gidelim dedik. Saat 20.00 gibi hastaneye gittim sancılarım iyice sıklaşmış ama ben sancımı hissetmiyordum sadece şaşırmış bir ben ve korku içinde arkadaşıma acayip sorular sormaya başladım bu arada bu hastaneden ayrılıp başka bir hastaneye gittik anneme ve abime haber vermiştik annem de panik bir halde geldi.

2. hastaneden bebek yoğun bakım ünitesi aktiv halde olmadığı için oradan annem dr sinirlenip bağırmaya başladı ve o hastaneden ayırlıp ağlayarak 150m yürüdüm. 3. hastanede ve 3 ayrı dr kontrol olup o gece doğum yapacağımı öğrendiğimde şoktaydım ve ağlamaya başladım çok berbat bir haldeydim doğum çok erkendi moralman çöktüm kendimi bırakmaya başladım eşim fethiyede ben burada ve herkez şokta ben sürekli sorular sormaya ve eşimle telefonda konuşup ağlamaya başladım artık herkeze haber vermeliydim NST cihazına bağlı bir halde arkadaşlarımı aramaya başladım önce kimse inanmadı ama sonra hepsi hastaneye kısa zamanda geldi ve doğuma girmeden önce tam 13 kişi beni beklemeye hazırdı ama yanımızda eşyalarımız yok ben arkadaşımın kıyafetleri ile hastaneye gelmiş acayip komik bir halde idim. Eşimde fethiyeden gelme yollarını arıyordu. Annemlerde bebeklerin eşyaları vardı asıl eşyaları da çok yakın bir arkadaşım yıkamak ve ütülemek için almıştı ama yetiştiremediği için vicdan azabı çekmekte ama bana belli etmemeye çalışıyordu.

 Daha sonra abimle birlikte bebek eşyalarını almaya arkadaş seçemedik kimse gitmek istemiyordu.
Sonunda Şebnem ben giderim dedi ve çıktılar. Bizde odada bekliyor telefon üstüne telefon fotograf çekimleri gülüşmeler acayip eğlenmeye başladık korkum azda olsa azalmıştı. Çünkü yakınımda olan herkez yanıma gelmişti.Karnımın resmini çekerken çok ilginç bir şey olmuştu karnımın tam ortası çökmüş karnım iki yana doğru yanlanmıştı. Odadakilerin hepsi şaşkın şaşkın karnıma bakıyorlar ve donup kalıyorlardı.
Asıl bomba abimler bebek eşyalarını Şebnemle birlikte getirmişler ama evde durduğu gibi “fıstık yeşili ” çamaşır sepeti ile birlikte tamamını alıp gelmişler hepimiz gülmekten alamadık kendimizi. Saat 01.45 civarında artık vedalaşma vakti gelmişti. Sedyeye yatarken yardım edenler annemin dua etmesi beni öpmesi bana sürekli dua et korkma demesi kulaklarımda hala çınlıyor. Asansöre giderken elimden tutanlar ve hemşirenin sürekli baba nerede demesi hala aklımdan çıkmıyor. Sonunda asansöre binerken artık tam anlamıyla ağlamaya başladım. Yıldız ve Şebnem benimle birlikte asansöre bindiler. Sadece karnımı ovup dua ediyordum arkadaşlarımda benimle konuşup kameraya çekim yapıyorlardı.
Ve işte en zor an…. suratımı büzüp Şebnemin bana el salla Aylin demesi ve içeri girişim. Kızlar bir kamerayı dr eline tutuşturdular. Dua etmem daha fazla hızlandı. Ameliyathaneye giridiğimde içeride bir müzik sesi neredeyse partiyemi geldim dedim. Dr karnıma ilaç sürüceğini söyledi. Ve artık hazırız uyumaya dediler tepemdeki ışıklara baktım ve uyudum.
Uyandığımda bebeklerimi soruyor ve ağlıyordum ameliyathaneden çıktığımda annem bana sarıldı bebeklerim dedim ağlıyordum odaya gittim karnımda değillerdi artık.

Onları görmek için sabırsızlanıyordum. Ama herkez bana geliyorlar gelecekler diye diye gözümü sabaha kadar yummadan bekledim sabaha kadar ama getirmiyorlardı bebeklerimi susuzluk bir yandan garip bakışlar eşim yanımda değil yatakda öylece yatıyordum. Eşim saat 08.00 gibi yanıma geldi. Onun için o kadar zor bir gece idiki. Önce Fethiyeden Antalyaya geçti 1,5 saatte sonrada uçakla İstanbula geldi. Sanki o geldiğinde odamda bir gün ışığı vurmuş gibi aydınlandı ama bebeklerimi görememiştim. Eşim ben görmeye gidebilirmiyim dedi. Ben göremedim sen gör dedim. Saat 11.00 de Tuğracığımı yanıma getirdiler. Kızım küvezde olduğu için sadece oğlumuz geldi. O duyguyu unutamam işte ama ikisinin birlikte gelmesini çok isterdim. Bunada şükürler olsun tabii. Fakat aklım hep kızımda idi. O gün ayağa kalkamadığum için kızımı göremedim. Ama ertesi gün yanına gittim bebeğim orada yatıyordu sessizce annesini görememişti henuz kardeşinide yanına girdim ona dokundum o minicik elleri hissettim çok ufaktı parmakları onu kucağıma ancak 3 gün sonra alabildim. Odaya gelmişti kardeşi ve annesini görmeye iki kardeş bir araya geldiğinde inanılmaz bir mucize oldu ve birbirlerine gülmeye, dokunmaya, koklaşmaya başladılar süperlerdi bebeklerim birarada ben onları seyrediyordum.

Allahım bu olay benim için ömrümün sonuna kadar unutamacağım bir duyguydu. Bebeklerim bir gecede sarılıktan dolayı bensiz hastanede yattılar. Evde çok duygusal anlar yaşamıştım. Bebeklerimin odasına girip eşyalarına bakıyordum. Annemler o gece görmeye gittiler bebekleri yarın alırsınız demişler. O gece bebeklerime kavuşmama saatler vardı bunu düşünerek uyumuşum.

 Ve bebeklerimi almaya hastaneye gittik giydirmiş hemşire ablaları bizi bekliyorlardı. Minik bebeklerimi aldık ve evimize geldik. Minik kuzularımla 2 aya yakın evimizde kaldık erken doğum olduğu için iznim bitti ve iş başı yaptım. Şu an kuzularım 4,5 aylık oldular. Canlarımı hergün daha çok özlüyor, seviyor ve hergün onlara baktığımda dünyanın en şanslı insanlarından biri olduğumu düşünüyorum.

Sevgilerimle,

 

 

Hosting

About Ana Peri

Check Also

Benim Hikayem

Benim Hikayem Nereden başlamalı? Evlendikten 1,5 yıl sonra bebek sahibi olmaya karar verdik. Karar verdik …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir