aloevera uyelik
Pazar , 24 Eylül 2017
Hosting



Son Haberler
web hosting

Boşanmak.. Hem de İkizlere Rağmen

BOŞANMAK… HEM DE İKİZLERE RAĞMEN…


Okul daha yeni bitmişti. Ve ben 21 yaşındaydım. Gönül bu,üstelik tehlikeli yaşlardayım. Kapıldım.Ailemle konuştum,karşı çıkmadılar. Ama yaşımın daha çok erken olduğunu söylediler, nasihat ettiler. Haklıydılar. Dinlemedim.Tanışma, nişan faslı derken 1 yıl içinde apar topar evlendim.


İlk zamanlar aşkın gözü kör oluyor. Görmüyorsun birşeyleri, ya da görmek istemiyorsun. Benimki de öyle oldu. İkinci sene anladım, ne halt ettiğimi. Sıkıntılar başladı. Sesler yükseliyordu artık. Beş yıl katlandım. O zamanlar coluk cocuk da yok. Karar almak daha kolay. Boşanıyorum dedim. Evden ayrıldı. Altı ay ayrı kaldık, kafam acayip rahattı. Ayrı kalınca bazı şeylerin farkına varmak daha kolay. Ama klasik aile büyükleri olaya hemen el koydu. Sanki iyi yapıyorlarmış gibi. Sanki olayı onlar çözeceklermiş gibi. Sanki üzerlerine vazife imiş gibi. Sanki sıkıntıları yaşayan, evde sorunlarla boğuşan onlarmış gibi. Her gün eve birileri gelip gidiyor, ”aman yapma etme, dur yuvanı dağıtma, bir de şunu dene vs. vs…” Altı ay sonunda, beni bezdirdiler. Ve onlar kazandı.


O, eve tekrar döndü. Üstelik açmış olduğum davamı geri çektim. Daha büyük aptallık ettim. Yeniden deneyelim dedik. Birkaç ay iyi geçti. Sonrası daha büyük bir hayal kırıklığı ve ardından kabus oldu. Ben hala direniyorum, düzelsin diye uğraşıyorum. İte kaka 7 yıl oldu. Cocuk sahibi olalım dedik, tedavi süreci başladı. Tüp bebekle ikizlerim dünyaya geldi. Onlara sahip olduğum için hiçbir zaman pişman olmadım. Sonra,çocuklar için savaşmaya başladım. Babasız büyümesinler, aile ortamında büyüsünler, aman üzülmesinler. Ben bunları düşünürken, kendimden çok çok fazla şeyler vermeye başlamıştım. Artık evde ses tavana vurmuş durumdaydı. Çocuklar 5 yaşına gelmiş ve biz evliliğimizin 13. yılındaydık. Hiç unutmuyorum, kolay kolay da unutamayacağım bir olay, benim gözlerimi açtı…


Bir yaz akşamı, çocuklar yanımızda ve dışarıda yemek yiyoruz. Öylesine çirkin bir harekete maruz kaldım ki, çocukların kafasına kazınan bu fotoğraftan sonra o akşam, ”artık yeter” dedim ve önce kafamda, sonra da yasal yollarla bitirdim.



13 yıllık evlilik artık bitmişti. Daha zor günler başladı. Bu sefer kimseyi dinlemedim. Zaten kimsenin de bana ”yeniden deneyin” diyecek yüzü kalmamıştı. Çünkü ne istediğimi biliyordum ve ne istemediğimi de. Benim kararlarım öncelikliydi. Kendime yeni bir düzen kurdum. Ve bu düzende çocukların babasına artık yer yok.



Şimdi, yine aynı evimizde annem, çocuklarım ve ben varız. Dört kişilik mutlu bir aileyiz. Akşam işten eve dönünce, beni kapıda iki tane gülen surat karşılıyor. Sabah işe giderken sağ ve sol yanağıma öpücükler konuyor. Evde ses tavana vurmuyor (sıpalarımın kavgası hariç 🙂 Uzun bir aradan sonra insan olduğumu, birileri için önemli olduğumu yeniden hisseder oldum. Bunu bana ailem hissettirdi. Ve artık; ÖNCE BEN diyorum. Eğer ben varsam çocuklarım var, ben iyi isem onlar da iyi. Bu nedenle ÖNCE BEN. diyorum. Evet, bunun adı bencillikse, ben bencilim. ÖNCE BEN…



Bir evin içindeki sıkıntıları, orada yaşayan bilir ve orada yaşayan değerlendirebilir. Dışarıdan hiçbir şey göründüğü gibi olmayabilir. Bir kadının boşanma kararı kolay olmuyor. Ve bir kadın bana göre 10 kere
düşünür, 1 kere karar verir. Kısacası, OLMAYINCA OLMUYOR arkadaşlar….


Sevgilerimle

Hamide ÖTKÜR

Hosting

Hakkında Ana Peri

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*