Cuma , 15 Aralık 2017
Hosting



web hosting

Roller, yetinenler ve farkında olanlar

Çoğu sözcük, dile bir anlamla girer ve o anlamı bir zırh gibi sarar. Artık o sözcüğün sahiplendiği alana hiçbir sözcük kolay kolay işleyemez. Bazı sözcüklerse bununla yetinmez, anlam cümlesini genişletir, çevresine de yayılır, resmen “işgal eder”. Bu işgal edilmiş çevreyi ayrı bir sözcükle tanımlamak zorunluluktur artık, tabii meramınızı doğru ifade etmek istiyorsanız.

 

“Rol” sözcüğü buna bence mükemmel örnektir. Bu derin anlamlı  sözcüğü, sözlüklerdeki ağırlığı düşürülmüş ilk (rol yapmak) anlamından sıyırmak pek mümkün olmadığına göre, ikinci (görev) anlamına başka bir karşılık bulmak gerek. “Bulunmuş ya işte : görev” denemez tabii ki. “Görev”in de bir dolu görevi var. Açıklamam biraz karışık geldiyse, herşeyi açıklayacak sihirli cümle :

“Hepimizin toplumda rolleri vardır.” Hem de bir değil, yerine göre iki, üç hatta dört..  farklı rol. Bu rollerin herbirinin hakkını vermek gerek üstelik. Hiçbirini baştan savma “oynayamayız”! Dediğim gibi, bu alan işgal halinde, “rol” deyince “oynamak” gerekiyor. Öyle ya, babaysanız “baba” olmanız, “baba” gibi davranmanız, “babalık görevlerini” hiç unutmamanız, vb… gerek. Çünkü, çocuklarınızın bedensel ve ruhsal gelişimleri açısından bu hayati önemde. Anne için, anneanne için, babaanne için, özetle bütün aile fertleri, giderek bir bireyin çevresindeki herkes için bu geçerli. Hiçbiri diğerinin rolünü mükemmelen oynayamaz. Aynı sahnede bir oyuncu iki oyunu birden nasıl oynasın? Hepsi kendi rolünü/rollerini oynayacak ki insanların kafası karışmasın ve eksiklik olmasın, herşey yerli yerine otursun. Arızi durumlar yok mu? Tabii ki var. Ayrılan çiflerde, bir nedenle rolünü beğenmeyip kendini sahneden uzaklaştıran kişilerde olduğu gibi, bazen aynı aktöre (ya da çoğunlukla aktriste) iki rol birden düşer. Zaten hiç de kolay olmayan sahne iyice zorlaşır, ama ne çare ki seyircisiz bu oyunu yere düşürmeden bitirmek esastır oyuncular için…

 

Bunlar “rol”ün olumlu açılımları, olmazsa olmazları. Bir de olumsuz açılımı var. Toplumdaki konumunuzu, görevlerinizi, rollerinizi kabullenmişsiniz memnuniyetle de sizi yalnızca bunlarla nitelemeleri daraltır insanı. Tamam, annesinizdir; babasınızdır; eşsinizdir…. falan ama bir de bireysinizdir. Kimseye bu resmi roller yetmez ya da “Yetinenler Farkında Olanlar’a yetmez”!

 

Bir de gayr-ı resmi roller vardır içinizde yaşayan, onları da oynamak istersiniz. Örneğin; sevgili rolünü hayat boyu bırakmak ve de hiçbir resmi role kurban etmek istemezsiniz. Bu rol için, “sizin zamanınızın geçtiği” iması bile insanı ruhen bitirir. Hani Sevgililer Günü’nü hatırlatan kadının, “ne sevgilisi biz evliyiz üstelik 20 yıl oldu” sözlerini duyduğundaki acı gülümsemesini, ya da “sen artık çoluk çocuk sahibi kadınsın, bundan sonra düşüneceğin şey yalnızca kocan ve çocukların” sözünün yatacağı ruhi yıkımı düşünün… Aslında, işin ilginç tarafı, çoğu durumda karı-koca hem kendileri hem de eşleri için heyecanlı rollerin bittiğini kabul etmek istemez, ama gelgelelim düşünceyi yaşama geçirmek düşünüldüğü kadar kolay değildir, çaba ister, emek ister…

 

Severek üstlendiğimiz resmi rollerimizin bizi kısıtlamasına, kişisel gelişimimizi engellemesine izin vermek –tabii kendimizden sonra-en başta çocuklarımıza karşı yapacağımız bir saygısızlıktır diye düşünüyorum. Günün birinde faturasını onlara çıkaracağımız büyük bir hata…    

        
      

Sevgiyle ve farkındalıkla kalın,

Erdoğan Okay

Hosting

About Erdoğan'dan

Check Also

Rüzgar Gibi Geçti

Bu yaz tatilimiz de rüzgar gibi geçip gitti ve de bitti. 15 gün süren tatilimizi, …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir